Mijn naam is Eliya. Ik ben 25 jaar oud, getrouwd met Shulamit en kersverse vader. Ik ben diaken bij de gemeente Fruit of the Vine (Vruchten van de wijnstok), waar ik samen met andere broeders de Hebreeuwssprekende gemeente leid. Daarnaast ben ik actief in het onderwijs en als pianist.

Ik ben opgegroeid in een gelovig gezin. Mijn vader is de voorganger van Fruit of the Vine. Ik ben de oudste van vier kinderen. We woonden in een stad in het noorden van Israël tijdens een militair conflict met Libanon. Onze stad werd regelmatig aangevallen, en ik herinner me hoe we na zulke periodes de schade van raketaanvallen zagen. Dat heeft diepe indruk op mij gemaakt.

Toen ik zes was, verhuisden we naar Or Akiva. Daar sloten we ons aan bij een kleine gemeente van slechts acht mensen. In de loop der jaren bracht God meer mensen. Het was niet altijd gemakkelijk, maar de vrucht die Hij heeft voortgebracht is bijzonder – alle lof komt Hem toe.

Ik zat op een religieuze Joodse school, waar traditie en geloof centraal stonden. We baden dagelijks het Shaharit-gebed, een geschreven gebed dat 30 minuten duurde, kregen Torah-onderwijs en spraken over feestdagen. Deze combinatie van onderwijs thuis en op school zette mij aan tot nadenken. In groep 7 besloot ik voor mezelf: ik geloof dat de waarheid in Jezus ligt.

Mijn betrokkenheid in de gemeente groeide op een natuurlijke manier. Als jongere had ik affiniteit met technologie en muziek. Toen mijn moeder door ziekte niet meer piano kon spelen, besloot ik het over te nemen. Zo ben ik geleidelijk aan begonnen met spelen tijdens de kerkdiensten.

Ik zie dat jongeren vaak heen en weer getrokken worden tussen geloof en de wereld. Wat hen helpt om standvastig te blijven, is een combinatie van Gods werk in hun hart en een sterk gevoel van verbondenheid. Gemeenschap is essentieel: samenkomen, gesprekken voeren en activiteiten doen. Wanneer jongeren de gemeente ervaren als familie, staan ze sterker in het geloof.

Voor de toekomst vertrouw ik op God. Ik ben van plan om volgend jaar theologie te gaan studeren. Ook willen we ons meer inzetten voor niet-gelovigen, door het evangelie te verkondigen en een licht te zijn in onze omgeving. Ik hoop ook een goede vader te zijn voor mijn zoon en een steun voor mijn vrouw.

Ik wil ook mijn dank uitspreken aan iedereen die voor Israël bidt en het land zegent. Jullie liefde is voelbaar, en we zien Gods trouw in overvloed. Ondanks de uitdagingen blijft het evangelie zich verspreiden. Een vers dat me bemoedigt, is uit de tijd dat de Hebreeën in Egypte werden vervolgd. Exodus 1:12 zegt: “Maar hoe meer zij het verdrukten, hoe meer het vermeerderde en hoe meer het wies.” Net als toen kent Israël vandaag de dag God misschien niet echt – ze weten wel van Hem af – maar Hij blijft Israël helpen, beschermen en zegenen. Dit zal doorgaan tot de tijd dat Israël Christus aanneemt (Romeinen 11:25–26). Amen.